Poprzez uczestnictwo w demokratycznej strukturze miasta, Ateńczycy uczyli się zarówno "jednomyślności" jak i "indywidualizmu". Realizacja innowacyjnego planu nowatorskiego przywódcy zawsze zależała od pokaźnej liczby obywateli, którzy rozpoznali wartość nowego pomysłu i aktywnie wspierali go przez formowanie grup. Grupy te poświęcały swój czas i pracę dla nowej idei.
Jednak sukces nowego pomysłu wymagał również jednomyślności. Kiedy w końcu decyzja została podsumowana i głosowanie zakończone, Ateńczycy zostawiali w tyle debatę i przystępowali do realizacji zwycięskiej propozycji.

Wielcy ateńscy przywódcy musieli precyzyjnie równoważyć własną wizję i umiejętności z poświęceniem dla współpracującej społeczności.
Liderzy którzy utracili taką równowagę szybko tracili możliwość przewodzenia i mogli być zwolnieni z dotychczasowych obowiązków.

Ateńscy przywódcy, podobnie jak najlepsi współcześni szefowie firm, byli odpowiedzialni za to aby wiedza rozproszona po całej organizacji, miała możliwość zaistnienia na publicznym forum i została usystematyzowana.

Jedną z przyczyn porażki starożytnej demokracji ateńskiej było to, że nie zdołała ona rozszerzyć zakresu swojego oddziaływania na kobiety, niewolników oraz zamieszkujących na stałe cudzoziemców. Zaprzepaszczono w ten sposób ogromny potencjał ludzki oraz innowacyjne pomysły, które mogły pomóc w zwycięstwie nad wrogiem.

Paradoks utrudniający ludziom zachowanie własnej indywidualności w zorganizowanej grupie traci swoje znaczenie jeśli wszyscy członkowie grupy biorą pełny udział w zarządzaniu społecznością.